Haal eruit wat erin zit?!

Carpe diem quam minimum crudela postero

Het is me opgevallen dat veel mensen als levensmotto hebben: "Haal eruit wat erin zit". In eerste opzicht is deze slogan een zeer positieve uitdrukking. Men moet genieten van het leven en daarbij alles lekker doen wat men leuk vindt om te doen. Eerlijk gezegd maakt mij dit levensmotto zeer nerveus. Hoe weet ik in hemelsnaam wat het leven voor mij in petto heeft? En hoe weet ik wat er precies inzit? En hoeveel?

Nee, ik vind het maar niets.

Ik hanteer liever het levensmotto: "Zet erin, wat erin past". Het geeft me meer rust. Ik probeer activiteiten te ondernemen die op dat moment in mijn leven passen. Passen ze niet? Dan komt het wel een andere keer of juist helemaal niet. Jammer dan. Kortom, ik bekijk het van een hele andere kant en laat de momenten komen zoals ze komen.

Keuzes (door gastblogger Noralie)

Hoe ironisch is het dat ik een gastblog mag schrijven over keuzes. Het is namelijk iets waar ik ontzettend slecht in ben. Het begon al op de middelbare school bij de profielkeuze. Mijn mentor omschreef het als 'een luxeprobleem'. Normaliter kies je een profiel doordat je de vakken die je niet leuk vindt wegstreept. Op die manier blijft er vaak 1 profiel over. Mijn probleem was dat ik eigenlijk alles wel interessant vond met als gevolg dat ik veel extra keuzevakken had. Na de middelbare school ging het zo verder. Een keuze maken voor een opleiding? Onmogelijk! Daarom ben ik maar 2 studies gaan doen, met uiteraard extra keuzevakken van andere studies.

Het houdt voor mij helaas niet op bij een studie. Een hobby kiezen gaat op precies dezelfde manier, hetzelfde geldt voor een sport of een muziekinstrument. Maar ook simpele keuzes gaan niet zonder slag of stoot. Een nieuw telefoonabonnement? Drama! Ik ben dagen bezig met het vergelijken van alle deals bij alle providers voor elke telefoon. En dan hebben we het nog niet gehad over het kiezen van een gerecht in een restaurant of een drankje op het terras. Lievelingsdingen heb ik dan ook niet. Ik heb geen lievelingskleur, -getal, -dier, -auto, - boek, -film, enzovoort. Vreselijk vond ik dat om te moeten invullen in die vriendschapsboekjes.

Je hebt ze wel hoor, mensen die keuzes maken geen probleem vinden. Mensen die feilloos weten wat ze willen. Ze kiezen gewoon. Stiekem ben ik daar wel eens jaloers op. Jaloers op mensen die een passie hebben en daar volop voor gaan. Het geeft mij soms het gevoel dat mijn leven een doel mist; 'dat ik maar wat doe'. Ik werk niet concreet ergens naartoe, ik heb niet 1 instrument dat ik super goed kan spelen, ik specialiseer mij niet in 1 vakgebied en ik kan ook niet 1 recept heel goed maken. Als je met mij op een terras of in een restaurant zit, moet je veel geduld hebben. Ik heb altijd een vraag voor de bediening over de droogte van de wijn of over de ingrediënten van een gerecht.

Tegelijkertijd stel ik mezelf echter de vraag. Is het erg dat ik keuzes maken lastig vind? En ik denk dat het pas erg wordt op het moment dat je helemaal geen keuze maakt. Geen keuze is namelijk ook een keuze! Geen keuze maken zorgt ervoor dat anderen een keuze voor jou maken. En hoe aantrekkelijk dit soms klinkt, je zult echt zelf keuzes moeten maken. Keuzes maken staat gelijk aan jezelf ontdekken. Als iedereen altijd voor jou kiest, hoe weet je dan wat jij wilt? Hoe weet je wat jouw smaak is? Keuzes maken staat gelijk aan ontdekken waar je goed (en slecht) in bent en wat jouw passie is. Geen keuze maken staat gelijk aan stilstand. Je komt niet vooruit als je geen keuze maakt, je blijft stil staan. Uiteraard kan je bewust kiezen voor rust en tijdelijke stilstand, maar dat is niet wat ik bedoel. Wat ik bedoel is verlamming, niet kiezen uit angst om verkeerd te kiezen.

Dit alles maakt het helaas niet makkelijker om te kiezen. Wat nou als je wél verkeerd kiest? Keuzes maken is zo lastig omdat je keuze voor het één automatisch een afwijzing van het ander betekent. Dat is mijn reden waarom ik vaak niet kan kiezen. Wat ik dan doe is de voors en tegens afwegen en dit bespreken met iemand die mij goed kent. Op die manier is er iemand die mij een zetje kan geven. Iemand die met mij reflecteert wat het betekent als ik een bepaalde keuze maak. Iemand die mij eraan kan herinneren waarom ik ook alweer een bepaalde keuze heb gemaakt. Als ik dan na veel wikken en wegen die keuze heb gemaakt, is het het belangrijkste om geen spijt te hebben, tevreden te zijn met de keuze én met mezelf. En wat nou als het wel die verkeerde keuze is? Dan onthoud ik dat elk keuzemoment een leermoment is en dat ik voor een volgende keer beter weet wat ik wel wil!

Het meisje met de parel

Omdat ik in Delft geboren ben, ben ik een enorme fan van de kunstwerken van Johannes Vermeer. Deze Delftse schilder uit de 17e eeuw heeft prachtige werken geschilderd, waaronder 'Het meisje met de parel' en 'Het melkmeisje'. Deze werken zijn door de eeuwen heen gegroeid tot de meest geliefde schilderijen van de hele wereld. Voor mij zijn zij speciaal, omdat Vermeer gebruik heeft gemaakt van een grote hoeveelheid van de kleur ultramarijn; een blauw pigment wat wordt gevonden in het kostbare lapis lazuli. Kortom: een prachtige blauwkleur in een hele mooie compositie.

Helaas heb ik niet al het geld van de wereld en kan ik dus deze dure schilderijen niet kopen. Dus ik besloot een andere oplossing te verzinnen. Gelukkig lag deze oplossing hier direct bij mij om de hoek in Delft centrum, namelijk in Galerie De Kunstkop. Deze kunstenaar genaamd Rene Jacobs heeft namelijk 'Het meisje met de parel' verschillende karikaturen gegeven. In de ene schilderij heeft zij een beugel en bij de ander heeft zij een gasmasker op! Geweldig idee om op te hangen in mijn huisje. Helaas was de echte schilderij van het meisje met de beugel veel te duur voor mijn studentenportemonneetje, dus moest ik het met een kleiner (maar wel schattig) ontwerp doen. Het schilderijtje staat nu prominent in mijn kamer op de vensterbank. Ik ben er trots op!

Een paar maanden later werd de Blue Market georganiseerd in Delft. Een hippe markt met allemaal standjes van bekende winkels en kunstenaars in Delft. Tussen deze kraampjes stond ook Maarten Nielsen Gerlach met zijn mooie werken. Maarten is de creatieve motor achter La Staffa en is fotograaf en grafisch ontwerper. De basis is fotografie. Hij laat de beelden samensmelten tot een nieuwe, verfrissende werkelijkheid. Vaak met een glimlach en altijd verrassend, aldus een quote op zijn site.

Op de Blue Market was ik gecharmeerd van al wat daar gestald was op houten paletten. Eén werk sprong er voor mij bovenuit. Het was een schilderij waar 'Het melkmeisje', 'Het gezicht op Delft' en een afbeelding van graffiti tot elkaar waren gesmolten tot één prachtige compositie. Helaas was deze schilderij ook te duur voor mijn studentenportemonneetje, anders had deze ook direct gehangen in mijn huis. Gelukkig verkocht Maarten nog kleinere posters van de verschillende kunstwerken die hij eerder gemaakt had, waaronder zijn eigen karikatuur van 'het meisje met de parel' Deze dag heb ik haar niet kunnen kopen, maar ik ben van plan dat zeker te gaan doen. Ik zoek er dan een mooie lijst voor en ga deze ophangen gezamenlijk met de karikatuur van Rene Jacobs.

Dansen door de kamer (Little Story - Marian Verhaaren)

Zover mijn herinneringen gaan,
ga jij met me mee...

Vroeger verplicht samengebracht,
verdreven we samen de tijd
Maar we waren vrienden
en vriendschap is een keuze.

Tijd is niet datgene
dat een vriendschap sloopt

Dat doet onbegrip wel

Tijd scheidde vaak onze wegen,
maar nooit de vriendschap,
want het begrip,
werd nooit verwoest

Ik kom je tegen,
gewoon zomaar...
Dan is het altijd...
alsof het gisteren was.

Nu is het onze keuze
om uit vrije wil
bewust weer samen te zijn

Net als vroeger
dansen we weer door de kamer,
of praten we over onzin.
Gewoon omdat het kan.

Vriendschap.

Het genderkoekje (door gastblogger Mario)

Ik kreeg zojuist een appje van Arjan Hoek, die zich momenteel Arrepar de la Bonbonnièrre noemt op Facebook. Wat een malle meid! Ik zou een stuk schrijven voor op zijn weblog. Daar kan ik dan vandaag fijn aan werken.

Tijdens het sporten vroeg Arjan mij of ik het leuk zou vinden een stukje te schrijven op zijn weblog. Oftewel of ik zijn eerste gastblogger wilde zijn. “Ja natuurlijk!”, was mijn eerste reactie. Ik vind het heerlijk om te schrijven en doe dat de laatste tijd toch al vaak. Deze keuze was alvast snel en verdraaid gemakkelijk gemaakt. "Keuzes maken," daar gaat zijn weblog voornamelijk over. De laatste tijd heb ik mij verdiept in de wereld van de genderdiversiteit. We leven in een zoveel rijkere wereld dat de meeste mensen denken. Ik las wat hoofdstukken in het zeer toegankelijke boek: A guide to gender. Zo wordt daar de zogenaamde genderbread afgebeeld om uit te leggen op welke manieren gender voorkomt bij de mens. Biologisch (tussen de beentjes), hoe je je voelt (in het hoofd), waar je op valt (het hart) en hoe je je presenteert (alles buiten het huidoppervlak). Binnen al deze vier aspecten is er een range van man(nelijkheid) tot vrouw(elijkheid) waar te nemen.

Ik vind het reuze interessant om bij mezelf na te gaan waar ik hoor per genderdeelaspect. Het opende ook mijn ogen. Een vrouw of homo is al snel geneigd om te zeggen dat hij/zij valt op 'mannelijke gasten'. Maar welke aspecten van mannelijkheid zijn zo interessant? Een boerende naar zweet stinkende man die onderuitgezakt elke voetbalwedstrijd moet kijken die er gespeeld wordt en laaiend is als 'zijn cluppie' verliest? Persoonlijk: Mwah nou nee. Of juist een bodybuildertype die dag in dag uit op de sportschool te vinden is en die zich in zijn vrije tijd laat tatoeëren? Natuurlijk mogen die mensen zijn wie ze willen zijn en er zijn ook genoeg mensen die daar wel opvallen. Maar waarschijnlijk niet op allebei tegelijkertijd toch? Terwijl het in mijn ogen beide toonbeelden zijn van mannelijkheid qua uitstraling of in ieder geval mannelijk gedrag.

Soms heb ik ook wel te doen met mannen, hoor. Vrouwen zijn al een halve eeuw aan het strijden voor meer gelijke rechten. Geweldig wat vrouwen hebben bereikt! Maar 'de man' weet zich er maar moeilijk een houding aan te geven. Deze is inmiddels wat zachter, wat liever geworden. De metro-man, de pappa-dag, de haardrachten die zich bij mannen sneller lijken af te wisselen dan bij vrouwen, etc. Maar heeft de man hier ook om gevraagd? Heeft de man gestreden voor meer verlof rond de geboorte van zijn kind? Wil de man eigenlijk wel modieus zijn? Het lijken stiekem alle een soort 'moetjes' te zijn die gevolg zijn van diverse feministische golven. Hiermee worden de verschillen tussen mannen en vrouwen kleiner, maar is dit ook waar de man zich comfortabel bij voelt?

Het maakt niet uit in welke cultuur je een kijkje neemt of in welke periode ervan. Er lijkt altijd iets te zijn bij mannen waarbij zij op de een of andere manier hun mannelijkheid dienen te bewijzen. Vaak rond een jaar of 11. Een dier vangen en slachten of iets fysieks inspannends.

Als ik zo nu en dan een performance geef als mijn alter ego Mariolala, zijn queers en vrouwen überhaupt meestal enthousiast. Ze willen meer van haar weten of nog een gedichtje horen. Terwijl hetero's – en dan helemaal mannen vanaf 40 jaar – zich geen houding weten te geven, wegkruipen voordat ik bij ze ben of – als ik ze toch al onverwachts te grazen poog te nemen – weglopen tijdens een erotisch gedicht dat ik voordraag. Ook Facebook merk ik het. Uiteraard stromen er geregeld foto's van mij als Mariolala of een andere uitdossing waarin ik speel met mannelijkheid versus vrouwelijkheid. Nagenoeg nooit is er een heteroman die zo'n foto liket; hoe mooi de foto ook is. Soms denk ik: “Ach, ik heb ook maar weinig heteromannenvrienden, is vast ook grotendeels toeval”. Maar nee hoor, als ik een dag later een foto van een skyline deel, een artikel van de speld of een filmpje van Luckytv, dan wordt daar wel volop op gereageerd door heteromannen. Ze lijken bang te zijn, wellicht, om uitdagende genderfoto's te liken. 'Als mijn andere vrienden dit maar niet zien, anders denken ze dat ik ook zo ben' ofzoiets. Mannen in het algemeen zijn volgens mij doodsbang om hun mannelijkheid te verliezen. Om iets te doen waardoor ze nooit meer 'als man' zullen worden gezien door hun omgeving. Het lijkt een hardnekkig verschijnsel te zijn dat er maar niet uit lijkt te gaan. Zijn er ook vrouwen die bang zijn hun vrouwelijkheid te verliezen? Dan denkt menigeen toch meer aan zaken als de menopauze, onvruchtbaar blijken te zijn, of borstamputatie. Terwijl mannen bang zijn hun mannelijkheid te verliezen door teveel voor kinderen te zorgen, te lief te zijn, vrouwelijke kleren aan te trekken of om daarmee geassocieerd te worden. In mijn ogen gaat het 'de goede kant' op. Mannen worden zachter, vriendelijker, begripvoller, meer open minded. Als er strikt naar gedrag gekeken wordt, komen mannen en vrouwen dichter naar elkaar toe. Worden haast elkaars gelijken. Eigenlijk dus een soort homoseksuele relaties, als er gekeken wordt naar gedragingen, althans.

Inmiddels ben ik een beetje afgedwaald van het oorspronkelijke idee voor mijn stukje voor de weblog van Arrepar de la Bonbonnièrre. Heb ik weer.

Als het goed is staat hieronder een Nederlandse vertaling van 'the genderbread person'. Kijk er eens naar en kom erachter op welke fronten je meer mannelijk danwel meer vrouwelijk bent en in welke mate. Als er vragen over zijn ga ik daar met alle liefde op in!

Gastredacteur Mario van Megen

Chilipeper

"En ik had mijzelf nog zo voorgenomen om niet in mijn oog te wrijven na het snijden van de chilipeper; een onmisbaar ingrediënt van chili con carne".

Tongval

Ik: "Goh, volgens mij heb ik best een Italiaanse tongval".

Vriend M.: "Goh, laat eens zien." ~KLIK~

Bloemen

Vandaag ging in naar de bloemenwinkel om een boeket bloemen te kopen. Ik houd van bloemen. Vaak geef ik dan een boeket bloemen aan iemand; zomaar of voor een speciale gelegenheid.

Er lagen mooie boeketten in de winkel. Natuurlijk weer een hele uitdaging om te kiezen. Uiteindelijk was mijn keuze gevallen om een mooi bosje met roze bloemen tinten. 

Ik liep met die bos bloemen naar de kassa en opeens lag daar een prachtig kunstwerk. Ik gaf de man een groot compliment over deze bijna buitenaardsachtige kleuren. Hij vertelde mij dat dit niet zomaar een werkje van hem was. Dit was een rouwboeket voor een doodgeboren tweeling; een jongen en een meisje. En met deze passende kleuren zij aan zij was dit een mooi en waardig afscheid, aldus de bloemist.

Verlangen

"'Verlangen' is het mooiste stadium van de liefde", zei een vrouw laatst bij een talkshow op televisie. Nou, sodemieter op. Als er één ding is wat wel het meest frustreert, is iets diep van binnen willen terwijl dat 'iets' je niet gegeven wordt.

Week van de poëzie.

Deze week is het de week van de poëzie. Vandaag was ik met vriendin A. in de boekhandel en daar lagen verschillende bundels met gedichten en versjes. Een van deze bundels was het boekje met als titel "Versjes van Lars". Erg leuke gedichtjes over liefde en seks! Aanrader om te lezen.

Twee goede doelen in één klap!

Vinden jullie deze niet enig? Dit zijn TOMS en met blote voeten zitten deze schoenen het lekkerst. Ik voorspel dat ze lekker hip worden dadelijk in de lente of in het zomerseizoen. TOMS zijn verkrijgbaar in de winkel of via de website. Ze werken samen met de stichting 'One for One'. Voor elk paar dat men koopt, wordt een arm kindje voorzien van ook een paar schoenen. Dat zijn dus twee goede doelen in één klap: jezelf en de arme kindjes. Ik zou zeggen: "Doen!"

Ik ben benieuwd

Ik kwam dit filmpje op internet tegen. In het filmpje worden mensen geïnterviewd met de vraag of ze een mobiele telefoon hebben. Allemaal antwoorden zij ontkennend: "Waarom hebben we een mobiele telefoon nodig, dat is toch onhandig?" Het illustreert hoe snel de wereld, maatschappij en natuurlijk ook de techniek in meer dan 10 jaar tijd kunnen veranderen. Wie had bedacht dat wij anno 2013 met smartphones lopen en 24/7 met elkaar in contact kunnen blijven? Niemand niet. Ik ben benieuwd wat de techniek over 10 jaar heeft bereikt. Hebben we dan geurtelevisie? Praten we dan tegen spraakcomputers in plaats van ons zoekopdracht in te tikken op google? We zullen het zien. Ik ben benieuwd!

Het gras is niet altijd groener aan de overkant.

Laatst was ik in de Albert Heijn met mijn huisgenoot. Voordat wij gaan afrekenen bij de kassa vinden we het altijd leuk om eens even langs de tijdschriften te lopen. Zo ook deze ene keer. Uit het ene rek stak de Viva om haar mooie blauw kleur met kop en schouders boven uit. De moeite waard om er eens even in te kijken. De Viva - vooral een vrouwenblad - is ook beroemd om haar rubriek de 'Anybody'. Hier laten willekeurige mensen zich naakt fotograferen, zonder hoofd. Daaronder staat een verhaal hoe hij/zijn tegen zijn/haar lichaam aankijkt. Deze keer was het een vrouw. Naast het feit dat er wel wat kilootjes af konden, was het geen naar gezicht. In tegenstelling tot haar verhaal onder de foto: het was één en al negativiteit. Ze vond dat ze een afgrijselijk lijf had en ze durfde zichzelf niet in de spiegel te zien. Wij vonden zelf dat het erg meeviel. Zo afgrijselijk was het toch niet?

Waarom zien veel mensen zichzelf vaak zo negatief? De verklaring is heel simpel: het komt door deze maatschappij waarin wij tegenwoordig leven. Een maatschappij die sterk gericht is op het uiterlijk en niet op het innerlijk. De media speelt hierbij een enorme rol. Mensen zien alleen maar één soort type mens in de media en dat is blijkbaar het soort mens dat nagestreefd moet worden. En ironisch genoeg doet onbewust aan mee. Ik dus ook. Neem dan een goede raad van mij aan: het gras is niet altijd groener aan de overkant. Vaak wordt gedacht dat alles veel beter gaat als je er veel knapper uitziet, mooier lichaam hebt, slimmer of rijk bent. Mijn inziens is dat heel erg onterecht. Het is een feit dat ieder mens in zijn leven te maken krijgt met de minder leukere kanten. Immers, het leven is niet altijd rozengeur en maneschijn. En zoals Heddy Lester het in 1977 zong: 'In de malle molen van het leven, draai je allemaal je eigen rondje mee'.

Om weer terug te komen op de blote mevrouw uit de Viva. Zij ziet zichzelf heel erg lelijk en DENKT dat zij een afgrijselijk lijf heeft. Dat denken veroorzaakt bij haar een negativiteit. Heel jammer, want ieder mens is uniek en verdient een plaatsje op de wereld om te bestaan. Denk daarom altijd positief, want positieve gedachten brengen positieve gevolgen met zich mee.

Tijdens het hardlopen loop ik vaak langs het Doelenplein in Delft. Op de gevel van een huis staat in witte koeienletters: 'WEES BLIJ'. Dat is een goed motto om te eindigen: 'schijt hebben en wees blij. 

Serendipiteit

Ken je de serie 'serendipity'? Het gaat over twee mensen die elkaar ontmoeten en gelijdelijk aan achter komen dat ze voor elkaar bestemd zijn. Het is een voorbeeld van serendipiteit: het vinden van iets onverwachts en bruikbaars, terwijl je naar totaal iets anders op zoek was. Letterlijk betekent het 'een gelukkige ongeluk'. Een ander mooi voorbeeld is ook wel de ontdekking van penicilline. Tijdens het schoonmaken van zijn laboratorium, vond de onderzoeker Alexander Fleming tussen de schaaltjes een schimmel die eerder niet was opgevallen. Later bleek het dus een geneeskrachtig effect te hebben. Om het nog duidelijker te maken wat het betekent: tijdens een zoektocht naar sleutels door het huis, vind je een oude foto van je overleden opa en oma. Allemaal dus voorbeelden van serendipiteit. Een ander fenomeen is ook wel de wet van de aantrekkingskracht', waarbij men bijvoorbeeld aan een bepaald persoon denkt en later op de dag men deze persoon tegen komt tijdens het doen van de boodschappen. De wet vertoont een overeenkomst met serendipiteit, maar het is toch niet hetzelfde. Bij de wet van de aantrekkingskracht is er een bepaalde gedachte over een aspect, terwijl deze gedachte bij serendipiteit totaal ontbreekt. Beide hebben gemeen dat er iets spontaan gebeurt. En de mooiste dingen in het leven gebeuren spontaan. Dat maakt het leven zo waard om te leven; het zit vol met mooie verrassingen. Daarmee is het leven dus één groot voorbeeld van serendipiteit: je hebt overal verwachtingen van, maar uiteindelijk vind je totaal iets anders wat toch op dat moment in je leven heel bruikbaar is.

Liedjes waarvan je denkt: tijd geleden!

WhatsApp-relaties (Deel 2)

Enkele weken geleden heb ik jullie verteld over het fenomeen 'WhatsApp-relaties'. Dat stukje ging over het feit dat mensen elkaar ontmoeten in het echte leven (vaak tijdens het uitgaan) en vervolgens daarna hun WhatsApp wisselen - zie het als een metafoor voor het wisselen van nummers. Na een leuke WhatsApp gesprek volgt al gauw een afspraakje. Deze blijkt dan heel vaak tegen te vallen. Het gevolg: men spreekt elkaar niet meer via de Whatsapp.

In deze blog wil ingaan op een ander aspect van een WhatsApp-relatie, namelijk de Groeps-WhatsApp. Voor de leken onder ons: het is eigenlijk een chatgesprek met meer dan twee personen. Een eigenschap van een dergelijk gesprek bij de WhatsApp is dat men niet van elkaar ziet wanneer deze het wel of niet hebben gelezen (normaal bij een gesprek ziet men één v'tje als het bericht is aangekomen en bij twee v'tjes als het bericht daadwerkelijk is gelezen). Ook heeft ieder persoon die deelneemt aan het gesprek een eigen kleur. Degene die een groep heeft gestart is de enige die iemand kan bijvoegen. Andere leden van de groep kunnen dat niet. Gelukkig, kan men zichzelf wel verwijderen uit een groep.

Vorige week zat ik in college en daar werd ons verteld dat een getuigenverklaring van bijvoorbeeld een gewapende winkeloverval eigenlijk heel onbetrouwbaar is. Het geheugen kan namelijk beïnvloed worden door verschillende externe factoren. Bovendien geeft een getuigenverklaring op papier nooit weer wat de omstandigheden zijn van dat moment waarop de getuigen het delict heeft gezien. De getuige kan bijvoorbeeld heel dicht of veraf verwijderd zijn. Gek genoeg gebeurt het ook bij een WhatsApp-relaties, met name de groepsgesprekken: je weet nooit in welke omstandigheden een dergelijk berichtje is verzonden. Kortom: de emotie zit er niet bij. Ik hoor de mensen al denken: "(...) Maar dat is bij elk digitaal gesprek toch zo?! Daarom zijn de zogenoemde emoticons ook uitgevonden (...)". Klopt helemaal. Maar ondanks deze emoticons ontstaan er onnodig veel frustraties tijdens de Groeps-WhatsApp en dat is heel jammer. In de volgende paragraaf leg uit ik - naar mijn optiek - de grootste frustraties van een groepsgesprek en geef ik ook (mogelijke) oplossingen.

Een van de frustraties is de zinloze onderwerpen die in een groepsgesprek plaatsvinden. Je ontvangt dan vaak berichten zonder dat je daar om vraagt of zonder een uitsluiting te vinden, omdat je niets weet over het onderwerp of je het onderwerp totaal niet boeit. Het is irritant, maar er is een oplossing voor: reageer niet en zet je geluid uit!

Een tweede frustratie is het onnodig betrokken raken in een gesprek met mensen die je niet boeien. Een simpele oplossing is gewoon je uit de groep te verwijderen, maar zo eenvoudig ligt dat niet. Mensen hebben je niets voor niets toegevoegd en gaan dan individueel aan je vragen waarom je jezelf hebt verwijderd uit het gesprek. Kortom: je wekt argwaan. Zo heb je dan op eens 5 gesprekken, in plaats van één chat. Een subtiele manier is om jezelf te verwijderen uit het gesprek is gewoon eerlijk zeggen. Je zegt bijvoorbeeld dat je geen zin hebt in dit gesprek.

Een derde frustratie, misschien wel de grootste, is het niet kunnen uiten van emoties. Vaak ontstaan daarmee de grootst mogelijke ruzies. Mensen worden namelijk verkeerd begrepen op de WhatsApp. De oplossing is hier toch heel simpel. Bel elkaar of ga desnoods naar elkaar toe en praat erover. Is dat niet mogelijk? Probeer dan zoveel mogelijk eerlijk te zijn en te zeggen wat er op je hart ligt. Vaak gaat dat makkelijker via de WhatsApp dan in het echt. Paradoxaal genoeg begrijpen mensen deze emotie vaak wel.

Ik hoop dat ik met deze blog jullie heb geïnformeerd over de nadelen van een groepsgesprek op de WhatsApp. Daarmee hoop ik natuurlijk ook wat meer liefde en vrede in de wereld te brengen. We zijn er tenslotte om elkaar te helpen, nietwaar?!

Zielsplanning

Iets dat weg is, verdwijnt niet. Het komt terug op een manier die jij niet verwacht.

Er zijn veel mensen die van mening zijn dat wij na de dood zullen belanden in de hemel of de hel. In de hemel vinden we eeuwige rust en heerlijkheid bij god en in de hel zullen we eeuwig branden. Nou geloof me: het leven is de hel en die vinden we niet na de dood. Dat blijkt weer uit de ellende die deze week in Boston gebeurde en de explosie van de kunstmestfabriek. En niet te vergeten de oorlogen en de honger die heerst over de wereld. Nee, het leven is bepaald geen paradijs: voor niemand niet. Men zegt weleens dat iedereen het kruis van Jezus moet dragen. Voor sommige is die van piepschuim en voor de ander is het kruis van beton.

Ik leef intens mee met de mensen die familieleden zijn verloren bij de bomaanslag in Boston. Welke zielen halen het in hun hoofd om zoiets te flikken?! Een plek van saamhorigheid en vreugde wordt ineens ruw verstoord door een projectiel van ellende en verderf. Dit raakt de mensheid tot diep in zijn bestaan. Een bestaan die zich alleen maar kan voortzetten door liefde en verbondenheid. Mensen zijn met hun zielen verbonden met elkaar en zullen altijd met elkaar te maken hebben in deze wereld.

Ik geloof dat de mens verschillende levens doormaakt. Een zogenaamde reïncarnatie, waarin we steeds opnieuw een leven leven als mens. De ziel is constant aan het leren. Jonge zielen hebben nog maar weinig levenservaring achter de rug en zullen veel meer levens moeten doorlopen. Oude zielen, daarentegen, hebben veel meer levens doorlopen. Als je dood gaat, maakt de ziel de balans op om vervolgens te kijken wat er nog valt te leren in het volgende leven (zielsplanning). Hoe meer de ziel leert, hoe dichter hij komt bij het ultieme: God. Vertalen we dat naar de Bijbel dan zien we dat Jezus een persoon was die super dicht bij God stond/staat. Hij is dus een ziel die enorm dicht bij staat en belangrijk is. Op aarde leerde hij de mens om dichter bij God te komen, m.a.w. hij leerde ons de ziel verder te ontwikkelen. Even voor de duidelijkheid: ik geloof dit en voor mij is het waarheid. Maar wat is waarheid? De ultieme waarheid is er niet. Er zijn meerdere waarheden.

Steeds blijft ook maar de vraag of we de dierbaren van dit leven ooit weer ontmoeten na de dood. Ook hier valt natuurlijk geen empirisch antwoord op te geven. Ik geloof diep in mijn hart dat wij die lieve mensen weer ontmoeten. Mijn motto hierbij is: 'Iets dat weg is, verdwijnt niet. Het komt terug op een manier die jij niet verwacht.' De ziel leeft na de dood voort in een soort van zielsfamilie. Die andere zielen reïncarneren op hun beurt ook weer in andere levens. Zo leer je lieve mensen ook weer in andere levens kennen. Maar dan op een andere manier!

Is het toeval als je iemand tegenkomt in dit leven waar je stapel op bent? Nee, dat had zo moeten zijn. Die twee individuen waren voorbestemd om elkaar te ontmoeten.

Shakespeare

To be, or not to be, that is the question:
Whether 'tis Nobler in the mind to suffer
The Slings and Arrows of outrageous Fortune,
Or to take Arms against a Sea of troubles,
And by opposing end them: to die, to sleep
No more; and by a sleep, to say we end
The Heart-ache, and the thousand Natural shocks
That Flesh is heir to? 'Tis a consummation
Devoutly to be wished. To die to sleep,
To sleep, perchance to Dream; Aye, there's the rub,
For in that sleep of death, what dreams may come,
When we have shuffled off this mortal coil,
Must give us pause. There's the respect
That makes Calamity of so long life:
For who would bear the Whips and Scorns of time,
The Oppressor's wrong, the proud man's Contumely,
The pangs of despised Love, the Law’s delay,
The insolence of Office, and the Spurns
That patient merit of the unworthy takes,
When he himself might his Quietus make
With a bare Bodkin? Who would Fardels bear,
To grunt and sweat under a weary life,
But that the dread of something after death,
The undiscovered Country, from whose bourn
No Traveller returns, Puzzles the will,
And makes us rather bear those ills we have,
Than fly to others that we know not of.
Thus Conscience does make Cowards of us all,
And thus the Native hue of Resolution
Is sicklied o'er, with the pale cast of Thought,
And enterprises of great pith and moment,
With this regard their Currents turn awry,
And lose the name of Action. Soft you now,
The fair Ophelia? Nymph, in thy Orisons
Be all my sins remembered.'

Hamlet

De toffee

Al heeft een toffee een hele mooie wikkel, de smaak kan echter goed tegenvallen. Behandel daarom elke toffee als een eigen identiteit en met veel respect. Ga dus niet alleen maar op de wikkel af. Proef dus van verschillende toffees om te weten welke je lekker vindt, maar proef niet te gehaast en beslis voorzichtig bij je keuze. Wees ook niet teleurgesteld als een toffeetje niet lekker smaakt. Er is nog een hele bak vol met andere toffees; er ligt vast wel een andere tussen die erg lekker is. En bedenk je bij het vinden van die lekkere, dat het de toffee is die bij je hoort en koester hem met al je liefde die je kan geven.

Vertel me

Waarom is het altijd toch de stekker die moet balen? En kan jij mij verschillende plekken aanwijzen op je lichaam die wij hurken noemen?