Het gras is niet altijd groener aan de overkant.

Laatst was ik in de Albert Heijn met mijn huisgenoot. Voordat wij gaan afrekenen bij de kassa vinden we het altijd leuk om eens even langs de tijdschriften te lopen. Zo ook deze ene keer. Uit het ene rek stak de Viva om haar mooie blauw kleur met kop en schouders boven uit. De moeite waard om er eens even in te kijken. De Viva - vooral een vrouwenblad - is ook beroemd om haar rubriek de 'Anybody'. Hier laten willekeurige mensen zich naakt fotograferen, zonder hoofd. Daaronder staat een verhaal hoe hij/zijn tegen zijn/haar lichaam aankijkt. Deze keer was het een vrouw. Naast het feit dat er wel wat kilootjes af konden, was het geen naar gezicht. In tegenstelling tot haar verhaal onder de foto: het was één en al negativiteit. Ze vond dat ze een afgrijselijk lijf had en ze durfde zichzelf niet in de spiegel te zien. Wij vonden zelf dat het erg meeviel. Zo afgrijselijk was het toch niet?

Waarom zien veel mensen zichzelf vaak zo negatief? De verklaring is heel simpel: het komt door deze maatschappij waarin wij tegenwoordig leven. Een maatschappij die sterk gericht is op het uiterlijk en niet op het innerlijk. De media speelt hierbij een enorme rol. Mensen zien alleen maar één soort type mens in de media en dat is blijkbaar het soort mens dat nagestreefd moet worden. En ironisch genoeg doet onbewust aan mee. Ik dus ook. Neem dan een goede raad van mij aan: het gras is niet altijd groener aan de overkant. Vaak wordt gedacht dat alles veel beter gaat als je er veel knapper uitziet, mooier lichaam hebt, slimmer of rijk bent. Mijn inziens is dat heel erg onterecht. Het is een feit dat ieder mens in zijn leven te maken krijgt met de minder leukere kanten. Immers, het leven is niet altijd rozengeur en maneschijn. En zoals Heddy Lester het in 1977 zong: 'In de malle molen van het leven, draai je allemaal je eigen rondje mee'.

Om weer terug te komen op de blote mevrouw uit de Viva. Zij ziet zichzelf heel erg lelijk en DENKT dat zij een afgrijselijk lijf heeft. Dat denken veroorzaakt bij haar een negativiteit. Heel jammer, want ieder mens is uniek en verdient een plaatsje op de wereld om te bestaan. Denk daarom altijd positief, want positieve gedachten brengen positieve gevolgen met zich mee.

Tijdens het hardlopen loop ik vaak langs het Doelenplein in Delft. Op de gevel van een huis staat in witte koeienletters: 'WEES BLIJ'. Dat is een goed motto om te eindigen: 'schijt hebben en wees blij. 

Serendipiteit

Ken je de serie 'serendipity'? Het gaat over twee mensen die elkaar ontmoeten en gelijdelijk aan achter komen dat ze voor elkaar bestemd zijn. Het is een voorbeeld van serendipiteit: het vinden van iets onverwachts en bruikbaars, terwijl je naar totaal iets anders op zoek was. Letterlijk betekent het 'een gelukkige ongeluk'. Een ander mooi voorbeeld is ook wel de ontdekking van penicilline. Tijdens het schoonmaken van zijn laboratorium, vond de onderzoeker Alexander Fleming tussen de schaaltjes een schimmel die eerder niet was opgevallen. Later bleek het dus een geneeskrachtig effect te hebben. Om het nog duidelijker te maken wat het betekent: tijdens een zoektocht naar sleutels door het huis, vind je een oude foto van je overleden opa en oma. Allemaal dus voorbeelden van serendipiteit. Een ander fenomeen is ook wel de wet van de aantrekkingskracht', waarbij men bijvoorbeeld aan een bepaald persoon denkt en later op de dag men deze persoon tegen komt tijdens het doen van de boodschappen. De wet vertoont een overeenkomst met serendipiteit, maar het is toch niet hetzelfde. Bij de wet van de aantrekkingskracht is er een bepaalde gedachte over een aspect, terwijl deze gedachte bij serendipiteit totaal ontbreekt. Beide hebben gemeen dat er iets spontaan gebeurt. En de mooiste dingen in het leven gebeuren spontaan. Dat maakt het leven zo waard om te leven; het zit vol met mooie verrassingen. Daarmee is het leven dus één groot voorbeeld van serendipiteit: je hebt overal verwachtingen van, maar uiteindelijk vind je totaal iets anders wat toch op dat moment in je leven heel bruikbaar is.

Liedjes waarvan je denkt: tijd geleden!

WhatsApp-relaties (Deel 2)

Enkele weken geleden heb ik jullie verteld over het fenomeen 'WhatsApp-relaties'. Dat stukje ging over het feit dat mensen elkaar ontmoeten in het echte leven (vaak tijdens het uitgaan) en vervolgens daarna hun WhatsApp wisselen - zie het als een metafoor voor het wisselen van nummers. Na een leuke WhatsApp gesprek volgt al gauw een afspraakje. Deze blijkt dan heel vaak tegen te vallen. Het gevolg: men spreekt elkaar niet meer via de Whatsapp.

In deze blog wil ingaan op een ander aspect van een WhatsApp-relatie, namelijk de Groeps-WhatsApp. Voor de leken onder ons: het is eigenlijk een chatgesprek met meer dan twee personen. Een eigenschap van een dergelijk gesprek bij de WhatsApp is dat men niet van elkaar ziet wanneer deze het wel of niet hebben gelezen (normaal bij een gesprek ziet men één v'tje als het bericht is aangekomen en bij twee v'tjes als het bericht daadwerkelijk is gelezen). Ook heeft ieder persoon die deelneemt aan het gesprek een eigen kleur. Degene die een groep heeft gestart is de enige die iemand kan bijvoegen. Andere leden van de groep kunnen dat niet. Gelukkig, kan men zichzelf wel verwijderen uit een groep.

Vorige week zat ik in college en daar werd ons verteld dat een getuigenverklaring van bijvoorbeeld een gewapende winkeloverval eigenlijk heel onbetrouwbaar is. Het geheugen kan namelijk beïnvloed worden door verschillende externe factoren. Bovendien geeft een getuigenverklaring op papier nooit weer wat de omstandigheden zijn van dat moment waarop de getuigen het delict heeft gezien. De getuige kan bijvoorbeeld heel dicht of veraf verwijderd zijn. Gek genoeg gebeurt het ook bij een WhatsApp-relaties, met name de groepsgesprekken: je weet nooit in welke omstandigheden een dergelijk berichtje is verzonden. Kortom: de emotie zit er niet bij. Ik hoor de mensen al denken: "(...) Maar dat is bij elk digitaal gesprek toch zo?! Daarom zijn de zogenoemde emoticons ook uitgevonden (...)". Klopt helemaal. Maar ondanks deze emoticons ontstaan er onnodig veel frustraties tijdens de Groeps-WhatsApp en dat is heel jammer. In de volgende paragraaf leg uit ik - naar mijn optiek - de grootste frustraties van een groepsgesprek en geef ik ook (mogelijke) oplossingen.

Een van de frustraties is de zinloze onderwerpen die in een groepsgesprek plaatsvinden. Je ontvangt dan vaak berichten zonder dat je daar om vraagt of zonder een uitsluiting te vinden, omdat je niets weet over het onderwerp of je het onderwerp totaal niet boeit. Het is irritant, maar er is een oplossing voor: reageer niet en zet je geluid uit!

Een tweede frustratie is het onnodig betrokken raken in een gesprek met mensen die je niet boeien. Een simpele oplossing is gewoon je uit de groep te verwijderen, maar zo eenvoudig ligt dat niet. Mensen hebben je niets voor niets toegevoegd en gaan dan individueel aan je vragen waarom je jezelf hebt verwijderd uit het gesprek. Kortom: je wekt argwaan. Zo heb je dan op eens 5 gesprekken, in plaats van één chat. Een subtiele manier is om jezelf te verwijderen uit het gesprek is gewoon eerlijk zeggen. Je zegt bijvoorbeeld dat je geen zin hebt in dit gesprek.

Een derde frustratie, misschien wel de grootste, is het niet kunnen uiten van emoties. Vaak ontstaan daarmee de grootst mogelijke ruzies. Mensen worden namelijk verkeerd begrepen op de WhatsApp. De oplossing is hier toch heel simpel. Bel elkaar of ga desnoods naar elkaar toe en praat erover. Is dat niet mogelijk? Probeer dan zoveel mogelijk eerlijk te zijn en te zeggen wat er op je hart ligt. Vaak gaat dat makkelijker via de WhatsApp dan in het echt. Paradoxaal genoeg begrijpen mensen deze emotie vaak wel.

Ik hoop dat ik met deze blog jullie heb geïnformeerd over de nadelen van een groepsgesprek op de WhatsApp. Daarmee hoop ik natuurlijk ook wat meer liefde en vrede in de wereld te brengen. We zijn er tenslotte om elkaar te helpen, nietwaar?!

Zielsplanning

Iets dat weg is, verdwijnt niet. Het komt terug op een manier die jij niet verwacht.

Er zijn veel mensen die van mening zijn dat wij na de dood zullen belanden in de hemel of de hel. In de hemel vinden we eeuwige rust en heerlijkheid bij god en in de hel zullen we eeuwig branden. Nou geloof me: het leven is de hel en die vinden we niet na de dood. Dat blijkt weer uit de ellende die deze week in Boston gebeurde en de explosie van de kunstmestfabriek. En niet te vergeten de oorlogen en de honger die heerst over de wereld. Nee, het leven is bepaald geen paradijs: voor niemand niet. Men zegt weleens dat iedereen het kruis van Jezus moet dragen. Voor sommige is die van piepschuim en voor de ander is het kruis van beton.

Ik leef intens mee met de mensen die familieleden zijn verloren bij de bomaanslag in Boston. Welke zielen halen het in hun hoofd om zoiets te flikken?! Een plek van saamhorigheid en vreugde wordt ineens ruw verstoord door een projectiel van ellende en verderf. Dit raakt de mensheid tot diep in zijn bestaan. Een bestaan die zich alleen maar kan voortzetten door liefde en verbondenheid. Mensen zijn met hun zielen verbonden met elkaar en zullen altijd met elkaar te maken hebben in deze wereld.

Ik geloof dat de mens verschillende levens doormaakt. Een zogenaamde reïncarnatie, waarin we steeds opnieuw een leven leven als mens. De ziel is constant aan het leren. Jonge zielen hebben nog maar weinig levenservaring achter de rug en zullen veel meer levens moeten doorlopen. Oude zielen, daarentegen, hebben veel meer levens doorlopen. Als je dood gaat, maakt de ziel de balans op om vervolgens te kijken wat er nog valt te leren in het volgende leven (zielsplanning). Hoe meer de ziel leert, hoe dichter hij komt bij het ultieme: God. Vertalen we dat naar de Bijbel dan zien we dat Jezus een persoon was die super dicht bij God stond/staat. Hij is dus een ziel die enorm dicht bij staat en belangrijk is. Op aarde leerde hij de mens om dichter bij God te komen, m.a.w. hij leerde ons de ziel verder te ontwikkelen. Even voor de duidelijkheid: ik geloof dit en voor mij is het waarheid. Maar wat is waarheid? De ultieme waarheid is er niet. Er zijn meerdere waarheden.

Steeds blijft ook maar de vraag of we de dierbaren van dit leven ooit weer ontmoeten na de dood. Ook hier valt natuurlijk geen empirisch antwoord op te geven. Ik geloof diep in mijn hart dat wij die lieve mensen weer ontmoeten. Mijn motto hierbij is: 'Iets dat weg is, verdwijnt niet. Het komt terug op een manier die jij niet verwacht.' De ziel leeft na de dood voort in een soort van zielsfamilie. Die andere zielen reïncarneren op hun beurt ook weer in andere levens. Zo leer je lieve mensen ook weer in andere levens kennen. Maar dan op een andere manier!

Is het toeval als je iemand tegenkomt in dit leven waar je stapel op bent? Nee, dat had zo moeten zijn. Die twee individuen waren voorbestemd om elkaar te ontmoeten.

Shakespeare

To be, or not to be, that is the question:
Whether 'tis Nobler in the mind to suffer
The Slings and Arrows of outrageous Fortune,
Or to take Arms against a Sea of troubles,
And by opposing end them: to die, to sleep
No more; and by a sleep, to say we end
The Heart-ache, and the thousand Natural shocks
That Flesh is heir to? 'Tis a consummation
Devoutly to be wished. To die to sleep,
To sleep, perchance to Dream; Aye, there's the rub,
For in that sleep of death, what dreams may come,
When we have shuffled off this mortal coil,
Must give us pause. There's the respect
That makes Calamity of so long life:
For who would bear the Whips and Scorns of time,
The Oppressor's wrong, the proud man's Contumely,
The pangs of despised Love, the Law’s delay,
The insolence of Office, and the Spurns
That patient merit of the unworthy takes,
When he himself might his Quietus make
With a bare Bodkin? Who would Fardels bear,
To grunt and sweat under a weary life,
But that the dread of something after death,
The undiscovered Country, from whose bourn
No Traveller returns, Puzzles the will,
And makes us rather bear those ills we have,
Than fly to others that we know not of.
Thus Conscience does make Cowards of us all,
And thus the Native hue of Resolution
Is sicklied o'er, with the pale cast of Thought,
And enterprises of great pith and moment,
With this regard their Currents turn awry,
And lose the name of Action. Soft you now,
The fair Ophelia? Nymph, in thy Orisons
Be all my sins remembered.'

Hamlet

De toffee

Al heeft een toffee een hele mooie wikkel, de smaak kan echter goed tegenvallen. Behandel daarom elke toffee als een eigen identiteit en met veel respect. Ga dus niet alleen maar op de wikkel af. Proef dus van verschillende toffees om te weten welke je lekker vindt, maar proef niet te gehaast en beslis voorzichtig bij je keuze. Wees ook niet teleurgesteld als een toffeetje niet lekker smaakt. Er is nog een hele bak vol met andere toffees; er ligt vast wel een andere tussen die erg lekker is. En bedenk je bij het vinden van die lekkere, dat het de toffee is die bij je hoort en koester hem met al je liefde die je kan geven.